پل استر شاید نابغه نباشه اما مطمئنا ً نویسنده ی به شدت کاردرستیه؛ این که میگم کاردرست به معنای واقعی کلمه یعنی کاردرست! خوددرگیری ای که آدم – خودم – مدام با خودش داره رو هنرمندانه و خلاقانه بیان میکنه؛ شاید یکی از دلایلی که من از سه گانه ش – که سومی ش رو امروز می خوام معرفی کنم – انقد خوشم اومد همین باشه که درگیری ای که شخصیت های داستانای استر با خودشون دارن رو با پوست و گوشت و استخونم درک می کنم و البته اون سرخوردگی هاشون، آرزوهاشون، مشکلاتشون، امیداشون و . . . – هرکدوم ازین واژه ها رو که به زبون میارم بخشایی از داستانای استر یادم میاد – همه و همه در یک فرم مدرن و متناسب حاصل کار رو تبدیل میکنه به چیزی که فقط باید گفت ایول، دست خوش، دست مریزاد.
حال کردم این چند وقت با سه گانه ی نیویورک؛ دو تای قبلی رو قبلا معرفی کردم اینم سومی و آخری ش :
اتاق دربسته / پل استر؛ ترجمه ی شهرزاد لولاچی. نشر افق
چاپ اول 1383 ، چاپ دوم 1385
176 صفحه؛ 1800 تومان
●
قبلنا پاری وقتا پیش میومد که زیر لب آوازی آهنگی ترانه ای چیزی زمزمه کنم حتا گاهی پیش میومد که بلند بلند هم بخونم؛ اما مدت هاست که هیچ ترانه ای انگار وصف حال من نیس؛ شایدم من کم گوش میدم نمی دونم؛ مثلا همین آهنگ التون جان که الان داره پخش میشه ( Sixty years on ) آهنگ خیلی قشنگیه ولی حس من این نیست شبیهش هم نیست . . . . یا همین آواز اساطیر شهرام ناظری که الان داره پخش می شه، فوق العاده س ولی بازم خیلی از حس من دوره . . . . این آهنگی هم که اسمش هست I'll see the light tonight از آلبوم Icarus dream که نمی دونم مال کیه، فوق العاده س ولی بازم خیلی از حس من دوره . . . . یه آهنگ به من معرفی کنین تو مایه های حسی که الان دارم یه آهنگ گیج و ظلمانی