من اون كلمه رو مخفي كرده بودم

الف :

ويم وندرس توي يك مصاحبه گفته بود ترجيح مي دهم راجع به فيلم هايي كه دوست ندارم حرف نزنم؛ شخصا ً البته اين اخلاق را ندارم و زبان انتقادم تند است هميشه؛ ولي نمي دانم اين ابراهيم گلستان چه جادويي دارد كه وقتي " تب عصيان " را مي خوانم و مي بينم كار به شدت ضعيفي است باز هم نمي توانم بيشتر از اين بروم . اين جوري به قضيه نگاه مي كنم كه چند تا داستان كوتاه خوب خواندي يكي ش هم بد شد آسمان كه به زمين نيامده؛

ب :

وقتي ديرت شده و بايد بروي و دنبال كلمه مي گردي و پيدا نمي كني و مدام مي پرسي ساعت چنده و سعي مي كني خلاصه تر حرف بزني و وسط حرف ها ياد خاطره اي دور مي افتي و مي خندي و دوباره مي پرسي ساعت چنده و مي بيني بيشتر ديرت شده و هنوز حرف ات را نزده اي و هنوز آن كلمه را پيدا نكرده اي دوستت دارم .

وقتي ابروهات مي لرزند بيشتر دوست ات دارم

ج :

اي روي تو مهر عالم اراي همه

وصل تو شب و روز تمناي همه

گر با دگران به ز مني واي به من

ور با همه كس همچو مني واي همه

معادل فارسي علي الحساب چيه ؟‏

اين چند روزه كه آپ نكردم دو تا دليل داشت يكي اينكه با يك كار ترجمه سرگرم بودم؛( چهار فصل از يك كتاب معماري رو ترجمه كردم / سه تا شيش نمره واسه سه تا دانشجو داشت و چند تومن هم پول ناقابل گير ما اومد !) دومي ش هم اينه كه راستش يه موضوعي كل فكر و ذكرم رو قبضه كرده اصلا ً‌ نمي تونم به چيز ديگه اي فكر كنم ؛ علي الحساب آخرين چيزي كه خوندم رو معرفي مي كنم تا بعد :

" در خم راه " يك داستان خوب ديگه ست از ابراهيم گلستان كه مي تونين توي كتاب "‌آذر ماه آخر پاييز / ابراهيم گلستان / نشر بازتاب نگار / چاپ 1384 / 1700 تومان " بخونينش .

من كه خيلي با ابراهيم گلستان حال مي كنم شما رو نمي دونم .

زنگ زدم بگم ماه رو ببين كه نبودي

غير آن زنجير زلف دلبرم / گر دو صد زنجير آري بگسلم

يه اس ام اس اومد – از طرف واران - كه ماه رو همين الان ببين، ديدم، يه ستاره اومده بود تنگ ِ دلش شايد ناهيد بود، حسي كه از ديدن اين صحنه بهم دست داد يه حس عجيب بود، خيلي سخته توصيف كردنش، فكر مي كنم اين فاصله ي خدا كيلومتري بين ما و ماه ، و اين دروغ هنرمندانه كه گولمون مي زنه فكر كنيم اين دو تا چقدر به هم نزديك ان در كنار زيبايي ذاتي ماه و ستاره ، حسي كه من داشتم رو هي تشديد مي كرد و تشديد مي كرد و تشديدتر مي كرد، الان هم كه دارم اينا رو مي نويسم صداي شهرام ناظري داره تشديدم مي كنه

آهوي كمند زلف خوبان / خود را به هلاك مي سپارد

شابدم خيلي ربطي به ماه و ستاره نداشته باشه حال الان ِ‌ من ! ربطش به آفتابيه كه الان نيست ! كجا داره مي تابه خدا مي دونه

به دو زلف يار دادم دل بيقرار خود را / چه كنم سياه كردم همه روزگار خود را

من الان تو چه دستگاهي ام ؟ مطمئنم شور نيست ماهور هم نيست هر چي هست پوست آدمو مي كَنه

شبي ار به دستم افتد سر زلف يار بازم / همه مو به مو شمارم غم بيشمار خود را

ازين حرفا كه بگذريم آخرين چيزي كه خوندم داستان " يادگار سپرده " ي ابراهيم گلستان بود كه روايت ترديد آدمه بين اون چيزي كه هست و اون چيزي كه بايد باشه .

اين داستان - و داستان هاي دو پست قبلي هم همچنين – توي كتاب ِ آذر ، ماه آخر پاييز كه نشر بازتاب نگار سال 84 درآورده هستند ؛ قيمت كتاب هم هزار و هفتصد تومنه .

بار فراق دوستان بس كه نشسته بر دلم / مي روم و نمي رود ناقه به زير محملم

( چه حالي داره مي ده ناظري ) .

به جاي بعضي اسم ها نمي توان به راحتي از ضمير مثلا ً‌او استفاده كرد

شب دراز (داستان كوتاه)/ ابراهيم گلستان

يك زندانيان، كه همكارش سعي مي كند با زن هايي كه براي ملاقات شوهرشان مي آيند بخوابد؛ ايده به اين توانايي

روبروش يك بطر عرق؛ تمهيد مناسب براي ادامه

تصاوير ماليخوليايي، سطرهاي ماليخوليايي تر، استفاده از ضمير ها به صورتي كه مرجع شان را از دست بدهند، همه ي اين تكنيك ها را ابراهيم گلستان سال 1326 اورده است.

از همه جذاب تر استفاده از صداي كارخاته در پس زمينه – اين را در ميان امروز و فردا به طرزي شاهكار درآورده – به صورت يك نشانه ي تاويل پذير و تعميم دهنده

ياد صحنه اي از پاريس تگزاس مي افتم كه در سكوت ميان دو برادر صداي سوت قطاري مي ايد كه من هميشه فكر مي كنم اين مغز برادر تراويس بود كه سوت كشيد نه قطار

دارم فكر مي كنم، ابراهيم گلستان چقدر جلوتر از زمانه ي خودش بوده و چقدر زيادند آدم هايي كه حسودي شان مي شود به ابراهيم گلستان و تمام سعي شان را مي كنند ابراهيم گلستان را آدمي معمولي نشان بدهند كه به خاطر ارتباطش با انگليسي ها و دربار اسم درآورده. فكر مي كنم بعضي وقت ها باعرضه بودن هم اينجا چيز بدي به حساب مياد.

ور تو بگويي ام كه ني ، ني شكنم شكر برم

الف :

شكي نيست كه بخشي از لذتي كه از مولوي و سعدي و خيام و حافظ و . . . مي بريم به خاطر بازي هايي ست كه سر كلمات در مي آورند. شخصا ً‌وقتي مي رسم به " بر لب بحر تو مقيم ام مقيم / مست لب ام گر چه كناري م نيست " احساس منگي خاصي به من دست مي دهد ( اين احساس منگي را از بودريار دزديده ام جايي كه با سيلور لوترانژه مصاحبه مي كند – شايد بايد مي گفتم لوترانژه با بودريار مصاحبه مي كند به نظر مي رسد در مقابل مصاحبه كردن بايد چيزي شبيه مصاحبه شدن هم داشته باشيم - ) و اين به خاطر دو پهلو بودن كلمات لب و كنار است كه هم با دريا مي روند و هم با معشوق .

اين را گفتم كه بگويم نقش زبان وقتي كه اين گونه استادانه به كار مي رود بر كسي پوشيده نيست ( ممكن هم هست البته كه بر كسي پوشيده باشد ولي بر من پوشيده نيست ! ) ؛ اين را بگذاريد كنار اينكه تفاوت بزرگي كه بين هنر و فلسفه وجود دارد در كاركرد آن هاست كه در يكي لذت ( عمدتا ً‌توام با رنج ) يك ستون اصلي ست و در ديگري نه ؛ و مي دانيم بخشي از دريافت لذت را بستر زباني تشگيل مي دهد ؛باز هم اين ها را بگذاريد كنار اينكه هر زباني ظرفيت هاي ويژه ي خود را دارد مثل زبان انگليسي كه براي بيان متون علمي مناسب تر است يا آلماني كه براي فلسفه مناسب تر است زبان فارسي هم به دليل چند معنايي و چند پهلو بودن كلمات زبان شعر است.

همه ي اين حرف ها را بگذاريد يك طرف تا برسيم به پاراگراف بعد :

اگر مي خواهيد از داستان "‌ميان امروز و فردا " ي ابراهيم گلستان لذت ببريد بايد از زبان بگذريد ( به چند پهلو بودن فعل بگذريد دقت شود ! ) اين گونه به داستان نگاه كنيد كه يك موقعيت مناسب را براي شروع داستان انتخاب مي كند ؛ دو نفر داخل ِ‌يك سلول زندان؛ تاريكي هاي زيادي وجود دارد مثل اينكه اينها كي ان ؟ چرا اين ها را انداخته اند زندان ؟ و تاريكي هاي ديگر ؛ گلستان چراغ قوه اش را مي گيرد روي تاريكي ها و يك صحنه از كودكي يكي از آنها يك صحنه از نوجواني آن يكي ، يك صحنه كه هر دوي آنها در آن هستند و اين پازل كم كم در ذهن خواننده شكل مي گيرد و وقتي داستان تمام مي شود سرنوشت آدم ها برايت مهم مي شود و ول كنت نيست .

باز هم تاكيد مي كنم كه زبان را پوست اين داستان فرض كنيد اين پوست را بكَنيد تا برسيد به بخش هاي لذت بخش.

ب : از Amores Perros يا Love’s bitch يا همون عشق سگي ِ‌ايناريتو به طرز وحشتناكي لذت بردم. يه پست مفصل مي خواد كه سر فرصت بشينيم راجع بهش حرف بزنيم.