بار بیفکند شتر چون برسد به منزلی

آدم های نسل های دیگر، پیشتر ها، شاید از تنهایی و بی کسی و دربدری – که احتمالا به ندرت پیش می آمد براشان - می زدند به کوه و کمر، می زدند به خیابان، راه های دیگری هم بوده حتما ً. آدم های قاره های دیگر، کشور های دیگر را نمی دانم؛ آدم های نسل من - که خودم هم یکی شان باشم - کز می کنیم پشت ماتنیتورهایمان، سرد و خیره، وبلاگ هایمان را به روز می کنیم، کامنت هایمان را چک می کنیم و دربدری مان را پخش می کنیم.

●

بیشتر ِ دیشب را تا صبح توی اتوبوس زل زدم به تاریکی هایی که با سرعت از پشت پنجره رد می شد و فقط خدا می داند چه شب سختی بود، نه به خاطر اتوبوس و ساعت های کسالت بارش، نه؛ گفتم که، فقط خدا می داند چه شب سختی بود.

●

پریشب را توی مهمانسرای اداره خوابیدم، روی همان تختی که دو هفته پیش، جای مشت هام روی دیوار، هنوز بود، یکی شان فقط کمی ریخته بود، به نظر کسی با ناخن دست کاری ش کرده باشد.

●

خلاصه ی فصل هشتم (نقد و نظریه ی پسااستعماری) از کتاب نظریه ادبی / یوهانس ویلم برتنز / فرزان سجودی / موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / 292 صفحه / 2900 تومان از زبان خود کتاب (صص 275 و 276)

مطالعات پسااستعماری به بررسی انتقادی رابطه ی بین استعمارگر و استعمار شده، از نخستین روزهای استثمار و استعمار، می پردازد. این رویکرد با توسل به مفهوم فوکویی "گفتمان" و مفهوم گرامشیایی "هژمونی" و همین طور ساختارشکنی و در مواردی مارکسیسم، بر نقش متون اعم از ادبی و غیرادبی در استعمار تاکید می کند و نشان می دهد که چطور این متون به باور برتری استعمارگر (معمولا ً مذکر) و فرودستی استعمار شده (معمولا ً مونث) شکل می دهند و به این ترتیب به استعمار مشروعیت می بخشند. این رویکرد بخصوص به نگرش استعمار شدگان – مقاومت های آنان – توجه ویژه ای دارد و به دنبال درک ماهیت رویارویی بین استعمارگر و استعمار شده است و در این زمینه از نظریات متفاوت از جمله نظریه لاکان در باب شکل گیری هویت کمک می گیرد. در مورد ادبیات، اینان معتقدند که در دوره ی پس از جنگ "ادبیات انگلیسی زبان" جای "ادبیات انگلیسی" و "ادبیات آمریکایی" را گرفته است و با طرح عبارت "ادبیات انگلیسی زبان" می خواهند ماهیت چند فرهنگی و چند قومی ادبیاتی که امروزه به زبان انگلیسی نوشته می شود را نشان دهند. در مطالعات پسااستعماری به خصوص به باز نویسی آثار کلاسیک انگلیسی در فضای پسااستعماری توجه ویژه ای شده است- برای مثال نیلگون یا نقشه برداری از آبها نوشته ی مارتین وارنر (1992)، فو نوشته ی کوئتزی (1987) – زیرا در این بازنویسی ها در هسته ی اصلی ایدئولوژیکی متن اصلی تردید شده است. اینان همچنین به متون دیگری که به طریقی به تحلیل انتقادی روابط استعماری می پردازند علاقه نشان می دهند. با توجه به این واقعیت که بیشتر ملت های اروپای غربی- و بی تردید ایلالات متحده ی امریکا – در طرح امپریالیستی دخالت داشته اند که منجر به جابجایی (آوارگی) فرهنگی و واقعی بومیان شده است، مطالعات پسااستعماری دوره ی گسترده ای از تاریخ غرب و قلمرو جغرافیایی بسیار گسترده ای را در بر می گیرد.

●

خلاصه هایی که از بخش های مختلف کتاب آوردم هرگر گویای غنای کتاب نیست؛ به همه ی علاقمندان ادبیات توصیه می کنم مطالعه ی کتاب را از کف ندهند:

نظریه ادبی / یوهانس ویلم برتنز / فرزان سجودی / موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / 292 صفحه / 2900 تومان

Das Leben der Anderen

در این پست می خواهم درباره ی آخرین فیلمی که دیده ام بنویسم؛ نوشتن این پست را تا امروز به تاخیر انداختم تا از تاثیر موج های سهمگینی که پس از پایان فیلم چون جوبار آهن و پولاد بر من گذر کرد رها شوم و بتوانم چند سطری را با ضمیری هوشیار و قلبی آگاه بنویسم !

اگر بلافاصله پس از دیدن فیلم می خواستم چیزی بنویسم بی شک در ستایش اثری تکان دهنده و تاثیرگذار قلم فرسایی می کردم به همین دلیل صبر کردم چند روزی بگذرد از دیدن فیلم.

فیلم The Lives of Others اولین فیلم کارگردان آلمانی Florian Henckel von Donnersmarck است که از زمانی که اکران شده تا کنون ستایش های فراوانی دیده است. به نظرم درخور این همه ستایش هم بوده است.

موضوع فیلم در آلمان شرقی و در سال های پیش از فزوریختن دیوار برلین می گذرد؛ سعی می کنم داستان فیلم را لو ندهم که اگر خواستید ببینیدش لذت بیشتری از آن ببرید تنها کمی از فضای کلی فیلم می نویسم؛

زندگی شاعر و نویسنده ای که در کنار همسرش زندگی عاشقانه و در عین حال پرخطری را سپری می کند توسط توسط یک بازرس و به دلایلی سیاسی و البته شخصی پاییده می شود. اینکه در ادامه چه اتفاقاتی می افتد را در فیلم ببینید؛ نکته ای که بدیهی است و روی آن تاکید می کنم و تاکید می شود پستی و ناجوانمردی حکومت هایی است که درفضایی خفقان آور حریم شخصی ای برای افراد باقی نمی گذارند و تا بستر خصوصی شان هم پیش می روند و چه فاجعه هاییکه بار نمی آید؛ یکی از دلایلی که احتمالا ً ما ایرانی ها با این فیلم ارتباط بیشتری برقرار می کنیم تجربه ی زندگی کردن در چنین محیطی ست؛ الآن که دارم فکر می کنم آن همه اشکی که با این فیلم ریختم شاید نه به خاطر سرنوشت تراژیک شخصیت های فیلم که به خاطر زندگی خودمان است که بهترین سال های عمرمان را در خفقان و سرکوب به سر بردیم و می بریم.

دعوت تان می کنم به تماشای این فیلم با بازی خیره کننده و استثنایی Ulrich Mueheدر نقش Gerd Wiesler .

زندگی دیگران

کارگردان : فلورین هنکل فون دونرسمارک

درجه ی R

137 دقیقه

محصول آلمان (2006)

●

خلاصه ی فصل هفتم – ادبیات و فرهنگ – از کتاب نظریه ادبی / یوهانس ویلم برتنز / فرزان سجودی / موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / 292 صفحه / 2900 تومان از زبان خود کتاب (ص 245) :

"پس از طرح مباحث نظریه ی مباحث پساساختگرایی، نقد ادبی، به ادبیات به مثابه ی بخش جدایی ناپذیری از یک بافت فرهنگ بسیار گسترده تر نگریست. منتقدان، ابتدا در عرصه ی مطالعات رنسانسی و بعد ها در مطالعات ادبی به مفهوم عام آن کار خود را بر این فرض استوار کردند که متون ادبی به طور اجتناب ناپذیر درون آن نوع گفتمان هایی واقع شده اند که به قول فوکو محمل و حافظ قدرت اجتماعی اند. تاریخ گرایان جدید ( که عموما ً آمریکایی اند) و ماتریالیست های فرهنگی ( که عموما ً انگلیسی اند ) متون ادبی را از جهت نقش شان در گردش قدرت بررسی می کنند و در این زمینه، منتقدان انگلیسی، به خصوص به نشانه های مخالفت واقعی و به نقش های معمولا ً محافظه کارانه ای که شمایل های فرهنگی، از جمله شکسپر، واداشته شده اند تا در دوره های اخیر بازی کنند علاقه ی بیشتری نشان داده اند. تاریخ گرایان جدید و ماتریالیست های فرهنگی برای آنکه پرده از ابعاد سیاسی متون ادبی بردارند اغلب آنها را در ارتباط با متون غیرادبی و با ارجاع به گفتمان غالب، یا گفتمان های یک دوره ی بخصوص می خوانند."

در شرق اندوهم، بی هیچ پنج شنبه ای حتا

گندم ها که درو می شد مراحل مختلفی طی می شد تا در نهایت دانه های گندم از کاه کاملاً جدا شوند. بعد گندم ها را توی گونی می کردند و کاه ها را توی شلیف (بر وزن چریک). شلیف چیزی بود شبیه گونی با ابعاد نسبتا ً بزرگ، جنسی نایلونی، محکم و جوری که کاه از آن بیرون نزند.

این روزها این شلیف ها مد شده ! (منظورم تو نیستی ری، تن خیلیا دیدم اینو )؛ اتفاقا ً آن تسمه ای که روی شلیف بود که ببندند به پشت باز هم هست، می بندند زیر سینه حالا ! فقط آن وقت ها مردانه بود حالا زنانه شده !

●

خلاصه ی فصل ششم – تداوم پساساختگرایی – از کتاب نظریه ادبی / یوهانس ویلم برتنز / فرزان سجودی / موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / 292 صفحه / 2900 تومان از زبان خود کتاب (ص 220) :

" طی دهه های 1970 و 1980 مطالعات ادبی به تلفیق اندیشه های تاریخدان پساساختگرا، میشل فوکو و روانکاو پساساختگرا ژاک لاکان پرداخت. آثار فوکو توجه ما را به نقش زبان در اعمال قدرت و حفظ آن جلب می کند. به اعتقاد فوکو، دنیای متون غربی گرفتار به اصطلاح گفتمان هایی است که تنظیم کننده ی رفتار ما هستند زیرا ما آنها را درونی کرده ایم و به دلایل عملی بر خودمان اعمال نظارت می کنیم. نقد فوکویی توجه خود را بر نقش ادبیات و متون دیگر در چرخش و حفظ قدرت اجتماعی متمرکز کرده است. نظریه های روانکاوی لاکان به شرح این مساله می پردازد که چرا ما گفتمان هایی را درونی می کنیم که به واقع محدود کننده و زندانی کننده ی ما هستند. نقد لاکانی به خصوص در ارتباط با رابطه ای که خوانندگان در هنگام خواندن متن با آن برقرار می کنند بسیار موثر عمل کرده است."

●

خدایا چند سال دیگه تا پنج شنبه مونده، چرا پنج شنبه نمی شه؛

خدایا بعضی پنج شنبه ها چقدر از هم دورند

یک کار خیلی خوب که این روزها دارد در مجموعه ی تئاتر شهر – تالار سایه - اجرا می شود "پای پیاده" است، نوشته ی مروژک و به کارگردانی داود دانشور.

شخصاً با کارهای ضدجنگ اگر اجرای مناسبی داشته باشند – چه تئاتر باشد چه سینما چه ادبیات - ارتباط خوبی برقرار می کنم - حالا اینکه دلیلش چه می تواند باشد خود بحث دیگری است – . درباره ی پای پیاده اگرچه نمی توان به راحتی گفت کاری است ضد جنگ - چرا که چنین متنی به راحتی ذیل یک عنوان جا نمی شود – اما مطمئنا ً گوشه ی چشمی هم به جنگ و مخصوصا ً عواقب و پیامدهای آن هم دارد. دانستن کلیت کار به نظرم کار سختی ست و این البته به نظرم به خاطر کم تجربگی من در زمینه ی برخورد با تئاتر و پیچیدگی های درونی و مخصوصا ً کلامی کار است. به قول یکی از شخصیت های همین متن، دونستن آسون نیس سرشو می گیری تهش در می ره، تهشو می گیری سرش در می ره. حالا حکایت دانستن همین متن هم شده همین جمله، از هر جا بخواهی بگیری ش جایی ش در می رود.

خلاصه اینکه کاری ست که باید رفت و دید، به ویژه در این وانفسای هنر در این مملکت که تیغ جلاد تنها به کسانی رحم می کند که ندیده باشدشان؛

●

خلاصه ی فصل پنجم – انقلاب پساساختگرایی – از کتاب نظریه ادبی / یوهانس ویلم برتنز / فرزان سجودی / موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / 292 صفحه / 2900 تومان از زبان خود کتاب (ص 190) :

"بدون در نظر داشتن ساختگرایی نمی توان به پساساختگرایی اندیشید؛ اما پسا ساختگرایی در تردید بنیادیش در ایمان ساختگرایان به زبان و تحلیل ابژکتیو، بنیاد دستاوردهای ساختگرایان را به طور جدی سست می کند. پسا ساختگرایی در روش ساختار شکنی که در اصل منتسب به ژاک دریداست توجه خود را بر زبان معطوف می کند و استدلال می کند که زبان حتا اگر هیچ جایگزین دیگری برایش نداشته باشیم، در بنیاد رسانه ی ارتباطی بی ثبات و غیر قابل اعتمادی است. هر چند به دلیل آنکه برای بیان ادراک خود از واقعیت و صورت بندی دانشی که از آن واقعیت داریم، به زبان متکی هستیم، ادراک و دانش انسانی از بنیاد دچار نقص است. همچنین، پساساختگرایان استدلال می کنند که ما هیچ دانش اصیلی از "خود" خودمان نداریم و هویت ما نیز گرفتار عدم قطعیت زبان است. نقد ساختارشکنانه که بر این استدلالات و بحث های مشابهی استوار است نشان می دهد که چطور بی ثباتی زبان انسجام ظاهری متون ادبی را ضایع می کند.

داستان ها و رمان های پسامدرن که از دهه ی 1960 در عرصه ی ادبیات ظاهر شدند و در دهه های 1970 و 1980 تداوم یافتند نیز این انسجام را رها کردند. این داستان ها و رمان ها نیز از طریق فنون و راهبردهایی که به کار گرفتند، مساله ی زبان، هویت و غیره را برجسته کردند. نقد پسامدرن که در واکنش به این نوع نوشتار پدید آمده است ، مبانی آن را می پذیرد و آن را به نظریه ی پساساختگرا پیوند می زند."

اینجا ایران است صدای ما را از تهران می شنوید.

ثبت یک لحظه ی عاشقانه ی پاییزی:

باران که می بارد

یکبند

دوستت دارم.

●

خلاصه ی فصل چهارم ( خوانش سیاسی ) از کتاب نظریه ادبی / یوهانس ویلم برتنز / فرزان سجودی / موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / 292 صفحه / 2900 تومان از زبان خود کتاب (ص 152)

" متون ادبی پیوسته بعدی سیاسی داشته اند؛ به این معنا که با بررسی دقیق تر این متون می توان نشان داد که یا از طریق آنچه می گویند و یا از طریق آنچه نمی گویند – یعنی از طریق حذف برخی مضامین یا عناوین – نسبت به مسایل اجتماعی موضعی اتخاذ می کنند. منتقدان مارکسیست به خصوص به مسایل مربوط به استثمار طبقاتی و اجتماعی و به ساز و کار های فرهنگی – و نسخه های ادبی آنها – که مانع از آگاهی مردم از وضعیت استثمار شده شان می شوند، توجه خاصی نشان می دهند.

فمینیسم در ادبیات توجه ما را به تعصب غالب مردانه ای جلب می کند که در سراسر تاریخ غرب به چشم می خورد. این رویکرد، نویسندگان فراموش شده و یا به حاشیه رانده شده ی زن را دوباره کشف کرده است و تاریخ ادبیات زنان را تثبیت کرده است و با توجه به نوشته های شخصی از آن نوع که در نامه ها، خاطرات روزانه و مشابه آن دیده می شود، دامنه ی ادبیات را گسترش داده است و به ما نشان داده است که چطور نوشتار زنان از نظر موضوعی معرف شرایط تاریخی دشواری است که نویسندگان زن تجربه کرده اند.

سومین مقوله ی مهم سیاسی در کنار طبقه و جنسیت، مقوله ی نژادی است. نویسندگان و منتقدان آفریقایی، کاراییبی و سیاه پوست آمریکایی حضور غالب تعصب نژادی را در نوشتار غربی بر ما آشکار کردند. این رویکرد به دنبال آن بوده است که یک سنت نوشتاری خاص سیاه را تثبیت کند که نه تنها از نظر موضوعی بلکه از جهت صنایع غالب در آن از نوشته های سفیدپوستان آمریکایی متفاوت است. فمینیست های سیاه پوست آمریکایی نشان دادند که چطور نوشته های نویسندگان زن سیاه پوست را می توان در جای خود از نوشته های همتایان مردشان متمایز کرد."

●

یک روز مرخصی می گیری، بلیت هواپیما گیرت نمیاد با اتوبوس می ری، سیزده ساعت رفت، سیزده ساعت برگشت، یه روز اونجا می مونی که بتونی خستگی اتوبوسو از خودت بتکونی که وقتی می ری سر کلاس چیزی حالی ت بشه، پولی که بابت صبونه و ناهار و شام و کرایه تاکسی و . . . می دی هم بذار روش؛ همه ی اینا رو داشته باش ؛ حالا صبح روزی که میخوای بری بشینی سر کلاس بهت میگن کلاس تشکیل نمی شه. به همین راحتی

اینجا ایران است صدای ما را از تهران می شنوید.

پست بیست و سوم تیر ماه

اول فقط خطی بودی سفید بر زمینه ای مشکی، خواندمت، مثل همه ی کامنت های دیگر و جواب دادم که شما لطف داری و خوشحال می شویم وقتی می آیید اینجا را می خوانید؛ بعد صدایی شدی معصومانه و کمرنگ که مدام قطع و وصل می شد و معمولا ً از امتحان بر می گشت، بعد تر یک جفت چشم آهوانه و درشت هم اضافه شد که آدم ترجیح می داد پلنگی باشد وحشی در بیشه ای دور و تنها با آهویی که معمولا ً از امتحان بر می گردد و صداش قطع و وصل می شود؛ بعدتر نشستیم روبروی هم، ظهری داغ و تنور آلود که من مدام حرف هایی می زدم که می دانستم نباید و حالا، همین لحظه، حروفی که خدا کیلومتر آنطرف تر سوار بر امواج مخابراتی راهشان را پیدا می کنند تا روی صفحه ی گوشی م، از زبان تو می گویند بی خیال، دل نبند من غیرقابل اعتماد تر از این حرف هام و من چقدر می خواهم این امواج لعنتی راهشان را گم می کردند و نمی رساندند این حرف ها را .

اَه، هر بار می خواهم از جایی شروع کنم برسم به جایی که می خواهم، می بینم خیلی دور شده ام و مسیر برگشت به این راحتی تن نمی دهد به من، مجبور می شوم بی مقدمه حرف آخر را برنم. مثلا ً می خواستم جوری حرف بزنم برسم به جایی که به بهانه ای تولدت را تبریک بگویم، بهانه ای اما پیدا نمی شود. تولد تو اما خودش بهانه ای است برای حرف زدن.

●

فصل سوم کتاب نظریه ی ادبی عنوانش هست خوانش شکل مدار 2 ؛ به روال چند پست اخیر خلاصه ی این فصل را از زبان خود کتاب نقل می کنم:

" ساختگرایی که از زبانشناسی و – در تحلیل فرهنگ و نهادهای آن – از مردم شناسی ساختگرا منشاء گرفت، توجه خود را بر شراطی که معنا را ممکن می کند، و نه خود معنا، متمرکز می کند. ساختگرایی می کوشد از ساختار هایی که حاملان واقعی معنا هستند و روابط متفاوت بین عناصر این ساختارها، تصویری به دست دهد. ساختگرایی در مطالعات ادبی ممکن است برای مثال به بررسی یک نوع ادبی (=ژانر) بپردازد، مثلا ً ژانر رمان پلیسی؛ همچنین ممکن است بکوشد تنوع به ظاهر بسیار زیاد شخصیت هایی را که در داستان ها و رمان ها می بینیم به تعداد محدودی نقش کاهش دهد که همیشه در روابط ثابتی با یکدیگر قرار دارند؛ و یا ممکن است به مطالعه ی جنبه های روایی متون ( و فیلم، نوشته های تاریخی، آگهی های تجاری و دیگر فراورده های فرهنگی که از روایت بهره می گیرند) بپردازد تا امکانات روایت – راهبرد های روایی – را که در اختیار نویسنده ( یا کارگردان ) قرار دارند، نظام مند کند. دیوید لاج به درستی می گوید که " ویژگی برجسته ی ساختگرایی در آن است که می کوشد الگوهای تبیینی ارائه کند که به واسطه ی آنها می توان انبوه داده های ادبی را طبقه بندی و تبیین کرد "

صفحه ی 105 از کتاب نظریه ادبی / یوهانس ویلم برتنز / ترجمه فرزان سجودی / موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / چاپ اول 1382 / 292 صفحه / 2900 تومان

●

پرسید آشپزی بلدی یا نه؟ اگه می گفت آره لابد انتظار داشت یه عمر براش فسنجون و قورمه سبزی و هزار جور غذای دیگه بپزه اگه می گفت نه ممکن بود از چشمش بیفته؛ توی بد مخمصه ای گیر افتاده بود.هنگ دیگر آهنگ دیگر ببل

یوسف از چه به کنعان آمد

چند وقتی بود غصه م گرفته بود که چرا منی که همیشه اشکم دم مشکم بوده تازگیا گریه م نمی گیره، این چند ماهه خیلی وقتا حس می کردم بغض داره گلومو مث گلوی قورباغه می کنه ولی لعنتی نه می ترکه نه پایین می ره؛ نترکید نترکید نترکید عدل توی آسانسور بیمارستان ترکید؛ بی مقدمه، یکبند، یکریز.

●

بخش دوم کتابی که دارم می خونم – نظریه ی ادبی – عنوانش هست خوانش شکل مدار 1 ؛ خلاصه ی این فصل رو باز هم از زبان خود کتاب میارم اینجا:

" در نیمه ی اول قرن بیستم، نظریه پردازان ادبی روسی و چکی در جهت تدوین نظریه ای در باب ادبیت کوشیدند: آن چیست که متن ادبی باعث می شود از متون دیگر، مثلا ً گزارش های دولتی یا مقالات روزنامه ای متفاوت باشد؟ در کوشش برای پاسخگویی به این سوال آنها توجه خود را بر جنبه های صوری ادبیات معطوف کردند، بر شکل های خاص آن و نوع زبانی که به کار می گیرد. گروهی که به اصطلاح صورتگرایان روسی نامیده شدند، معتقد بودند که ادبیات از زبان غیر ادبی متمایز است به این دلیل که از طیف گسترده ای از " صناعات" بهره می گیرد که تاثیر شنایی زدایی دارند. در مرحله ی بعد، آنها این اصل آشنایی زدایی را بسط داده و اظهار داشتند که اصل آشنایی زدایی نیروی محرک درون تاریخ ادبیات نیز هست: ادبیات در حکم حوزه ای هنری، هرگاه شکل های جاری بسیار آشنا شوند و نوعی خودکارشدگی اتفاق افتاده باشد، با آشنایی زدایی از خود، خود را نو می کند. چون ناآشنایی کیفیتی ذاتی نیست، بلکه به تقابل وابسته است- تقابل با آنچه آشناست و به امری متعارف تبدیل شده است – چندی نگذشت که صورتگرایان بر کارکرد و نقش صناعات تاکید کردند و نه بر کیفیت های ذاتی که ممکن است داشته باشند. تمایز، عامل اصلی ایجاد چنین نقش یا کارکردی تلقی می شود. ساختگرایان مکتب پراگ که در پی صورتگرایان آمدند، اندیشه ی خود در باب ادبیات را بر همین مفهوم تمایز بنا کردند و به متن ادبی چونان ساختاری از تمایزها نگریستند. از این ها گذشته، بافت بلافصل خنثایی که یک عنصر آشنایی زدا برای به واقع برجسته شدن نیاز دارد همان قدر مهم است که خود این عنصر اهمیت دارد.

برجسته سازی به واسطه ی وجود یک پس زمینه ممکن می شود. پیش زمینه (برجسته شده) و پس زمینه – نا آشنا و آشنا – درون یک ساختار واحد عمل می کنند و همراه با هم تاثیر شاعرانه را می آفرینند. سرانجام متن ادبی از دیگر متون متمایز می شود، به این دلیل که ما آن را در حکم پیامی می بینیم که اساسا ً به سمت خود – به سمت شکل خود – جهت گیری کرده است و نه به سمت دنیای بیرون یا خوانندگان بالقوه. اگرچه یک متن ادبی ممکن است معمولا ً جهت گیری های دیگری هم داشته باشد – معمولا ً یه طریقی ما را به دنیای واقعی ارجاع می دهد – این جهت گیری به سوی خود، یعنی نقش شعری اش، وجه غالب آن را تشکیل می دهد."

صفحات 72 و 73 از کتاب :

نظریه ی ادبی (مقدمات ) / یوهانس ویلم برتنز؛ ترجمه ی فرزان سجودی .

موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر / چاپ اول : 1382 / 292 صفحه / 2900 تومان

●

نمی دونم اون آقایی که توی آسانسور بود با خودش چی فکر کرد ولی دمش گرم که نیومد الکی دخالت کنه و بپرسه چی شده یا بخواد مثلا ً دلداری بده.

اره برقی، نظریه ی ادبی و آنجلوپولوس

این روزها مدام دارم به اره برقی فکر می کنم، اینکه با یک اره برقی چه کارها که نمی توان کرد؛ فکرش را بکنید، اره برقی و دست، اره برقی و پا، اره برقی و گردن، اره برقی و شکم، اره برقی و صنوق عقب ماشین، اره برقی و جایی دور و برهوت، اره برقی و قبر، اره برقی و مسیر برگشت تا خانه شهرام ناظری؛

با یک اره برقی چه کارها که نمی توان کرد؛

●

این روزها دارم کتاب نظریه ادبی را می خوانم نوشته ی یوهانس ویلم برتنز، برگردان فرزان سجودی؛ خلاصه ی فصل اول ( خوانش معنا مدار) را از زبان خود کتاب نقل می کنم:

" سنت مطالعات ادبی انگلیسیو آمریکایی، توجه خود را به معنای متون ادبی متمرکز می کند. نقد عملی (در بریتانیا) و نقد نو (در ایالات متحده امریکا) قبل از هر چیز ارائه کننده تفسیرهایی بودند؛ پیروان نقد نو توجه ویژه به جنبه های صوری ادبیات داشتند، که از دید آنها مستقیما ً در خدمت معنا بود. در این سنت انگلیسی – امریکایی، ادبیات اهمیت بسیار زیادی دارد؛ زیرا در اشعار، رمان ها و نمایشنامه ها " بهترین آنچه که در دنیا اندیشیده شده و به زبان آورده شده است" را خواهیم یافت. ادبیات امکان عمیق ترین نگرش های ممکن به ماهیت انسان و شرایط انسان را به ما عرضه می کند. ادبیات به دلیل ژرف نگری اش و به دلیل اصالتش ما را در موقعیتی مناسب برای نقد دنیای سطحی، عقلانی و کالایی شده ای که در آن زندگی می کنیم قرار می دهد. نقد ادبی که بهترین های چند هزاره نوشتن را جستجو می کند و در حفظ آنها می کوشد، همزمان با نقد اجتماعی عمل می کند. سرانجام در این سنت مطالعات ادبی، انسان گرایی لیبرال و فرضیات بنیادی آن بدیهی تلقی شده اند. در این دیدگاه فرد – یا سوژه به بیان فنی تر – را شرایط اجتماعی یا اقتصادی تعریف نمی کند بلکه فرد اساسا ً آزاد است. ما از طریق انتخاب های مان خود و سرنوشت مان را می آفرینیم."

●

فیلم Broadcast رو دیدم بدون زیر نویس، کسی می دونه این فیلم درباره ی چیه، اصلا کسی زیرنویسی سراغ داره برای این فیلم (منظورم زیر نویس انگلیسیه)

( اولین فیلم انجلوپولوسه گویا احتمالا مستنده و بیست و هشت دقیقه هم هست محصول 1967 )