نه يك نه دو نه سه ما خوشه ي خشميم

بعضي فيلما آدمو مي ترسونن، بعضي مي خندونن، بعضي هيجان زده مي كنن، بعضي آدمو به فكر فرو مي برن . . . . اما تا حالا هيچ فيلمي غرورمو نشكسته بود؛ الآن كه يه كم فاصله مي گيرم مي بينم ترفند جان فورد اين بود كه اول كاري كنه قشنگ با تام جاود (هنري فاندا) همذات پنداري كني، بعد هر كاري كه با اون بكنه سر تو هم مياد؛ مثلا چطوره يه خورده احساساتتون جريحه دار بشه، بعد غرورتون قشنگ لگدمال بشه؟ ها؟ مي خواين؟ بستگي به اين داره چجوري باشه؟ بهتون ميگم؛ زميناتونو از دستتون بگيرن مجبور شي پدر بزرگ و مادر بزرگ و بچه هاتو بذاري لاي خرت و پرتات هزار مايل بري اون ورتر بلكم توي كاليفرنيا بذارن هلويي زردالويي كوفتي از درخت بچيني روزي دو و نيم سنت بهت بدن باهاش نون خالي بخري بدي زن و بچه ت بخورن؛ خوبه؟

اسكار بهترين بازيگر زن نقش دوم

اسكار بهترين كارگردان

روبان آبي بهترين فيلم خارجي

براي:

The Grapes of Wrath: خوشه هاي خشم

محصول 1940 آمريكا

كارگردان: جان فورد

نويسنده: نونالي جانسن بر اساس رماني از جان اشتين بك

با بازي هنري فاندا و . . . .

128 دقيقه سياه و سفيد

يادم رفت بگم، وقتي گشنه باشي و پول توي بساطت نباشه بهتره هر چي كشيش و سياستمداره درشونو بذارن.