زنده باد ابليس

"و تو ای قدرتی که کمر به خدمتش بسته ام

باز گو کیستی

قدرتی که همواره خواهان شر است

و همیشه خیر، عمل می کند"

از كتاب فاوست اثر گوته

در پست قبلي به رمان مرشد و مارگريتا اشاره كردم و نمي دانم موفق بودم عظمت اين شاهكار كم نظير – اغراق نيست اگر بگويم بي نظير – را بيان كنم يا نه؛ اگر توانسته ام كه خدا را شكر اگر هم نه، از من بپذيريد فراتر از يك اثر ادبي است؛ خلاصه ي داستان را مي توانيد با يك سرچ ساده پيدا كنيد اما به نظر من هيچ خلاصه اي براي اين رمان نمي تواند مناسب باشد؛ به نظرم رمان دارد در جاي ديگري اتفاق مي افند؛ نشانه هايش را مي توانيد در برخي صحنه ها ببينيد؛ به نظرم با يك بار خواندن فقط مي توان لذت عميق آن را تجربه كرد اما براي اشراف به آن لازم است دست كم دو بار خوانده شود؛ عميقا و شديدا معتقدم بايد همه دانشجوهاي هنر حداقل سه واحد مرشد و مارگريتا پاس كنند. همين!

مرشد و مارگريتا

نوشته ي ميخاييل بولگاكف

ترجمه عباس ميلاني

453 صفحه

من چاپ چهارم كتاب را خواندم كه انتشارات تنوير در آورده گويا خوشبختانه تا چاپ هفتم هم رفته

باقيات الصالحات!

شخصيت هاي جنايت و مكافات به ترتيب حروف الفبا (براي ورود به هر شخصيت روي آن كليك كنيد!):

1. آلينا ايوانونا

2. پارفيري پتروويچ

3. پولخريا الكسانرونا

4. دونيا

5. رازوميخين

6. راسكلنيكف

7. سونيا

8. سويدريگايلف

9. كاترينا ايوانونا

10. لوژين

11. ليزاوتا

12. مارمالادف

13. ميكلاي

كتاب جنايت و مكافات هديه اي بود از اين دوست خوب و دوست داشتنيم كه خيلي خاطرشو مي خوام!

ميكلاي بودن

چه وقت هايي خودمان را مستحق رنج مي دانيم؟ چه وقت هايي در رنج كشيدن پيشقدم مي شويم؟ يك وجه آن همان است كه در دونيا بودن به آن اشاره كردم؛ در واقع براي جلوگيري از رنجي بزرگ تر تن به رنجي كوچك تر مي دهيم و اين در خود لذتي دارد كه آن را تحمل پذير و البته فزيبنده مي كند؛ ويژگي اين گونه تحمل رنج زود رس بودن ِ لذت ِ آن است يا به زبان ديگر براي دقع رنجي قريب الوقوع بدان متوسل مي شويم اما گونه ديگري از رنج هم هست كه آن را آزادانه تر و به اميد لذتي ديرياب تر و عميق تر تحمل مي كنيم؛ بديهي است كه چنين رنجي دردناك تر و اميد به لذت ِ پس از آن عميق تر است؛ براي انجام ِ چنين ريسكي بايد توهمي توانا داشت آن قدر توانا كه در يكي از عالي ترين تعيناتش بتواني مثلا قطاري را پيش چشم ِ ديگران بايستاني با چشمانت و در وجوهي ديگر مثلا يك ماه تشنگي و گشنگي بر خود روا داري و . . . . از همين روست كه چنين "بر خود رنج رواداري" اي بين عرفا و زاهدين بيشتر است.

ميكلاي (در بعضي نسخه ها نيكلاي) آخرين شخصيتي است كه مي خواهم در موردش حرف بزنم – لبزياتنيكف بودن را به خودتان وامي گذارم – ؛ ميكلاي كارگر ساختماني است كه قتل در آن رخ مي دهد؛ وقتي به قتل ِ نكرده اش اعتراف مي كند من يكي گيج و حيران شدم كه چه اتفاقي دارد مي افتد؛ اول فكر كردم اين نقشه ي پارفيري پتروويچ است، شايد هم كار خود راسكلنيكف باشد اما بعيد به نظر مي رسد چرا كه ما لحظه به لحظه با راسكلنيكفيم و از ريز ِ كارهايش خبر داريم دليلي ندارد داستايفسكي ما را اينجوري گول بزند؛ مگر اينكه راوي داستان دروغگو بوده باشد – اين ايده ي راوي دروغگو را بعدها هموطن داستايفسكي، ولاديمير ناباكف در پنين اجرا كرد – براي اينكه بدانيم چرا ميكلاي به قتل ِ آلينا ايوانونا و خواهرش ليزاوتا اعتراف كرد برگرديد به پاراگراف نخست.

پارفيري پتروويچ بودن

از ميان شخصيت هاي جنايت و مكافات پارفيري پترويچ را بيشتر از همه دوست دارم – الآن كه بيشتر فكر مي كنم تنها شخصيتي كه دوست دارم همين يكي است – پارفيري با هوش سرشار و اطلاعات روانشناسانه اش بد جور حال راسكلنيكف را مي گيرد؛ هر چقدر راسكلنيكف خود را باهوش مي داند و هست پارفيري از او باهوش تر است، هرچقدر راسكلنيكف در عقايدش متزلزل است پارفيري محكم و مستدل سر ِ باورهايش ايستاده است. هر كارگرداني كه بخواهد پس از اين جنايت ومكافات را فيلم كند از او مي خواهم نقش پارفيري پترويچ را به من بدهد. ممنون