انگار گفته بودی لی‌لا

لی‌لا گفت(نخوانید لیلا) فیلم خوبی نیست.چفت و بست درست و حسابی هم ندارد.اما از آن جنس از سینما است که من دوست دارم.یک پسر مهاجر عرب که در محله ای فقیرنشین و پرت در فرانسه زندگی میکند و روزگارش را در کنار دوستان اوباشش به بیخودی میگذراند؛ با دختر عجیبی به اسم لی‌لا آشنا میشود و به دور از چشم دوستانش با او رابطه برقرار میکند.

چیزی که شاید باعث شده از این فیلم خوشم بیاید در واقع شخصیت لی لا ست(احتمالا).شخصیتی اغراق آمیز و تقریبا برای بسیاری از فرهنگها منزجر کننده.در عین حال دارای روحی اساطیری که انسانها را در پسِ پشت ظاهرشان میبیند.این عجیب بودن باعث قضاوتهای غلط همه حتی چیمو – همان پسر مهاجر و الخ- میشود.ذیاد دوری -کارگردان- تلاش میکند روح انسانیت را در وجود چیمو ردیابی کند و او را در نهایت به یک عشق انسانی برساند.

جنبه ی دیگری از فیلم که برایم جالب بود مسئله مهاجرت است.کشورهایی مثل فرانسه که بیش از جاهای دیگر به مسائل حقوق بشر و آزادیاهمیت میدهند وضعیت پیچیده تری دارند.عدم توانایی مهاجر در هماهنگ کردن خود با جامعه میزبان میتواند او را در نهایت به حاشیه و انزوا بکشاند.

فیلم با ترسیم چهره واقعی مهاجران فقیر و زندگی خشن شان کمک میکند شخصیت چیمو را بهتر درک کنیم.اینکه چرا او از حلال و حرام خسته است و خوابیدن با یک دختر را به آزادی فلسطین ترجیح میدهد.

Lila dit ca

کارگردان:ذیاد دوری

محصول ۲۰۰۴

فرانسه و بریتانیا

پ.ن:گمونم دو ماهی شده بود که هیچ پستی ننوشته بودم. شاه رخ هم با این پست های الکی -آبکیش راه نمیده ما هم یه بوق بزنیم! تا ماه آینده هم پستهاش آمادن.گیری کردیم ها!